Diocese of Boac

Marinduque, Simbahan ng mga Dukha na may Katarungan, Pag-ibig at Kapayapaan

GABAY ng mga Lingkod ng Panginoon sa Pagdiriwang ng Banal na Eukaristiya

By Pulso • Mar 4th, 2009 • Category: Liturhiya

Tayong Lahat ay mga Lingkod ng Panginoon. Ito ay isang pangunahing katotohanan. Ang maglingkod sa Dios at sa ating kapwa ay naaayon sa buhay na ipinakita n gating Panginoong Hesukristo. Kung lilimiin at pagninilayan ang bagay na ito, makikta nating ang paglilingkod sa Dios at sa ating kapwa ay hindi isang tungkulin, sa halip ito ay isang karangalan. Karangalan, sapagkat sa tuwing maglilingkod ang isang kristiyano ay naipakikita niyang siya ay sumusunod sa magandang halimbawa ng kanyang Panginoon at tumutupad ng kayang kalooban.

Ang paglilingkod na angkop sa buhay ng isang kristiyano ay maipakikita sa iba’t-ibang paraan subalit higit sa lahat ay sa pagdiriwang ng Banal na Eukaristiya na siyang sukdulan ng ginawang paglilingkod ni Kristo. Sa katunayan, ito ang tunay na larawan ng paglilingkod na nag-aalay na sarili alang-alang sa minamahal.

Sa Pagdiriwang ng Banal na Eukaristiya, lalung-lao na kung Araw ng Panginoon, ang buong sambayanan ng mga lingkod ng Dios ay sama-samang nagpupuri at nagpapasalamat sa Dios. Ang Lingkod-pari ang siyang tagapamuno sa banal na pagdiriwang. Kasama rin niyang naglilingkod ang mga lector, akolito, kantor, at mga sacristan. Ang mga lector ang siyang tagapaglingkod sa hapag ng Salita ng Dios sa pamamagitan ng pagpapahayag ng mga pagbasa. Ang mga akolito naman ang mga tagapaglingkod sa hapag ng katawan at dugo ni Kristo sa pagunguna ng lingkod-pari. Ang kantor o lupon ng mga mangaawit naman ay naglilingkod rin sa Dios at sa sambayanan sa pamamagitan na kanilang pag-awit. Ang mga sacristan ay maituturing ding mga lingkod sa dambana ng Panginoon sa pamamagitan ng pagsasakatuparan ng mga gawaing iniatang sa kanila sa loob ng banal na pagdiriwang.

Ang mga nakipagmisang sambayanan ay mayron ding tungkuling makiisa sa pagdiriwang sa pamamagitan ng mataimtim na pakiknig sa Salita ng Dios, maayos na pagsagot sa mga bahagi ng pagdiriwang na mayrong sagutan, sumabay sa pag-awit, at taimtim na tumanggap sa katawan at dugo ng Panginoong Hesukristo.

Ang Paghahanda sa mga Tagapaglingkod ay isang kinakailangang proceso upang maging higit silang epektibo sa kanilang pagiging lingkod ng panginoon sa Banal na Pagdiriwang. Katulad ng mga pangkaraniwang lingkod ng Panginoon sa pagdiriwang ng Banal na Eukaristiya ay kinakailangan ding turuan at hubugin, ituro ang mga gawaing angkop sa kanila at higit sa lahat ay akayin sila upang makilala nila nang lubos ang Dios na kanilang pinaglilingkuran sa pamamagitan ng Kanyang Simbahan. Ang paghuhubog na ito ay hinihingi sa lahat ng mga lingkod ng Panginoon. Sa katunayan ang mga lingkod-pari ay hinubog sa humigit-kumulang na sampung taon upang ihanda sila sa kanilang paglilingkod sa ubasan ng Panginoon.

Ang mga lector at akolito ay hinuhubog din bilang paghahanda sa kanilang paglilingkod, bagama’t hindi kasing bigat nga paghuhubog sa mga lingkod-pari. Sa pamamagitan ng mga lectors at seminars sa loob ng ilang lingo o buwan ayon sa itinakda ng Lupon ng Pagsamba ng bawat lokal na Simbahan, sila ay inihahanda sa kanilang mga banal na gawain. Ang mga kantor at sacristan, bilang mga lingkod, ay kinakailangan ding hubugin nang maayos bilang paghahanda sa kanilang paglilingkod. Kalimita’y nakakaligtaan o isinasaisangtabi ang paghuhubog sa kanila, gayong sila man ay mahalagang bahagi ng mga tagapaglingkod sa Panginoon na marapat lamang na magkaroon na masusing paghuhubog sa larangan ng liturhiya, bibliya, at mga awiting angkop sa Banal na Pagdiriwang.

Ang paghuhubog sa mga lingkod ng Panginoon ay kinakailangang buo o pangkalahatan. Nasasaklaw nito ang buong katauhan ng isang lingkod: pisikal, espirituwal at marami pang iba. Dahil dito’y kinakailangan muna ang masusing pagtatasa ng aspeto ng paghuhubog. Mayroon bang maigting na pagnanasa ang taong ito upang maglingkod sa Panginoon? May sapat ba siyang kakayahan upang makapaglingkod nang maayos at ayon sa hinihingi ng kanyanggawain? Wala ba naming hadlang sa kanyang paglilingkod maging sosyal, moral at pisikal? Hindi ba magiging mabigat para sa kanya ang paglilingkod na ito kasabay ng kanyang obligasyon at pananagutan sa pamilya? Hindi ba naman sangkot sa mga usaping may kaugnayan sa moral na pamumuhay na maaaring maging eskandalo sa mga taong pinaglilingkuran? Ilan lamang ito sa mga pangunahing katanungan na dapat nating mabigyan ng watong kasagutan bago magsimula ang paghuhubog sa mga lingcod ng Panginoon.

Ang katanungan sa itaas ay higit na magiging malinaw kung ibibigay natin ang mga inaasahang sagot sa bahaging ito. Ang unang katanungan ay tumutukoy sa pagiging malinaw ng layunin ng isang nagnanais maging lingcod ng Panginoon. Kaugnay nito, masasabi nating angkop at maganda ang layunin ng isang nagnanais maglingkod kung ang kanilang sagot dito ay katulad ng isa o higit pa sa mga sumusunod na sagot:

Nais kong malingkod sa Panginoon sapagkat:

  1. ito’y bahagi ng aking pagiging binyagan,
  2. ito ang paraaan ng pagpapahayag ng pagmamahal at malasakit sa mga nangangailangang kasapi ng Sambayanan.
  3. Ito ang konkretong paraan ng pagtanaw ng utang na loob sa Diyos sa lahat ng kanyang kabutihan at mga biyaya.

Ang ikalawang katanungan naman sa itaas y tumutukoy sa sapat ng kakayahan ng isang nagnanais malingkod. Sa bahaging ito’y kailangan nating usisain ang kanyang pisikal, intelektuwal, at moral na buhay. Wala ba siyang kapansanang pisikal: Malabo ang mata, mahina ang pandinig, may pababalik-balik na karamdaman, o baka naman lubhang matanda na para maglingkod? May sapat ba siyang kakayahang intelektuwal upang maunawaan at maintindihan ang mga gawaing pag-aaral, lectures at seminars na kinakailangan para sa epektibong paglilingkod?

Gayundin naman, kinakailangan din nating tingnan kung hindi magiging sagabal sa tungkulin sa pamilya o gawain ang paglilingkod sa Simbahan. Dapat nating tandaan na ang mag-asawa ay tinatawag ng Diyos sa buhay pampamilya upang sa pamamagitan nito’y maging banal sila. Kaya nga, hindi dapat maging sagabal sa buhay pamilya ang mga gawaing pangsimbahan. Dapat tingnang mabuti ng isang nagnanais maglingkod ang ibat-iba niyang pananagutan bago siya tuluyang magpasya.

Gabay sa Paghuhubog at Paghahanda sa Gawain ng mga Akolito

Ang Ministeryo o paglilingkod ng isang akolito ay nakatuon sa hapag ng katawan at dugo ng Panginoon. Dahil dito siya ay maaaring tawaging lingkod sa hapag ng katawan at dugo ng Panginoon. Gayundin naman ang kanyang paghuhubog ay dapat naaayon sa natura ng kanyang gawain sa apat na sulok ng dambana.

Pangkahalatang Paghahanda

Una sa lahat, ang isang akolito o naghahangad na maging akolito ay kinakailangang mayroong tapat at malinis na hangaring makaisa si Kristo sa Banal na Eukaristiya na siyang magiging daan ng kanyang sariling pagpapakabanal. Ito ag dapat na pangunahing layunin o hangarin ng isang akolito upang higit siyang maging epektibong instrumento ng pamamahagi ng Katawan at Dugo ni Kristo sa iba.

Ang isang Akolito ay dapat na nakaaalam at nakauunawa ng mga wastong kilos at galaw sa pagdiriwang. Kinakailangan ding mayroon siyang sapat na pundasyon sa mga bagay na nauukol sa kabanalan at espirituwalidad na bumubukal sa Banal na Eukaristiya. Dapat din niyang malaman ang mga wastong alituntunin ng Liturhiya ng Simbahan. Kinakailangan ding alam ng isang akolito ang pangalan ng lahat ng mga ginagamit sa misa tulad halimbawa ng kalis, patena, corporal, purificator, finger towel, cruets, sacramentaryo, leksiyonaryo, siboryum at iba pa.

Ang paghuhubog sa isang akolito ay dapat lamang na sumasaklaw sa personal, espirituwal, intelektuwal, at moral na pamumuhay tulad ng nabanggit sa unahan. Kailangang ihanda muna niya ang kanyang sarili bago niya ihanda ang iba pang kakailanganin sa pagdiriwang . dapat niyang tandaan na higit na mahalaga ang personal na pagahahanda kaysa sa iba pang paghahandang hinihingi.

Paghahanda Bago Magsimula ang Pagdiriwang ng Banal na Eukaristiya

Bago magsimula ang pagdiriwang, kailangang ang isang akolito ay nasa kondisyon at wastong disposisyon upang maglingkod. Dapat na mabakas sa kanyang mukha at buong pagkatao ang sigla at kasigasigan sa paglilingkod sa dambana ng Panginoon. Kailangang maaliwalas ang mukha at hindi nakasimangot o kaya nama’y malungkot ang mukha. Bagama’t simple lamang at napakaordinaryo ng mga bagay na ito, ito’y nakakaapekto rin sa mga nakikipagmisang sambayanan. Ang positibong disposisyon ay nakatutulong upang ang masayang damdamin ng pagdiriwang ay mapanatili. Tandaan natin na nalulugod ang Dios sa taong masayang naglilingkod.

Higit na magiginga maganda ang disposisyon kung ang isang lingkod ay nakipagniig muna kay Kristo sa pamamagitan na mataimtim na pananalangin. Kaya nga, hinihingi ng maayos na paghahanda ang labinlima hanggang tatlumpong minutong pananalangin sa harap ng Banal na Sakramento.

Matapos ang pananalangin, tingnan munang mabuti kung handa na ang mga gamit sa misa at tiyaking mabuti kung ang mga gamit na ito ay nasa angkop ng lugal. Tiyakin ding mabuti na handa ang iba pang mga lingkod tulad ng mga kantor at sacristan. Handa na ba silang lahat para sa pagsisimula ng pagdiriwang? Tiyakin ding mabuti kung malinis na maayos ang mga kamay na gagamitin sa pagpapakomunyon.

Mga Alituntunin na Dapat Isaalang-alang sa Loob ng Pagdiriwang:

  1. Lumakad at kumilos ng solemne patungo sa altar. Ituon ang paningin sa dambana sa unahan at hindi sa mga taong mararaanan patungo sa unahan.
  2. Iwasan ang bumati at makipag-usap sa mga tao o sa kapwa lingcod samantalang solemneng naglalakad patungo sa unahan.
  3. Sumabay sa awit.
  4. Pagdating sa harap ng dambana, hintaying makarating ang lahat ng mga kapwa lingkod na lektor at akolito, bumuo ng isang pahalang na hanay, at sabay-sabay na lumuhod. Pagkatapos nito, pumunta sa kani-kaniyang upuan nang solemne at maayos.
  5. Pagdaating sa upuan, panatilihing nakatuon pa rin ang isip at puso sa pagdiriwang. Iwasan ang mga hindi kinakailangang pag-uusap o komosyon hanggang hinid natatapos ang pagdiriwang.
  6. Gawin ang mga tungkuling iniatang nang maayos at ayon sa hinihingi ng solemneng pagdiriwang.
  7. Sa pagtatapos ng pagdiriwang, pagkatapos ng sabay-sabay na pagluhod, tuloy-tuloy na lumabas ng simbahan nang maayos tulad ng prosesyon sa pagpasok. Huwag agad magkalat-kalat samantalang nasa loob pa ng simbahan.
  8. Pagdating ng prosisyon sa hulihan ng Simbahan, huwag kalimutang lumuhod na muli sa harap ng Sakramento upang magpasalamat sa Dios sa lahat ng biyayang tinanggap mula sa kanya lalo’t higit ay ang biyaya ng pagiging lingcod-akolito.

Gabay sa Paghuhubog at Paghahanda sa Gawain ng Lektor

Ang ministeryo o paglilingkod ng isang lector ay umiikot sa pagpapahayag ng Salita ng Dios sa loob ng Banal na Misa at sa iba pang pagdiriwang na kung saan ay may mahalagang bahagi ang Salita ng Dios. Dahil ditto ang lector ay maaaring tawaging lingkod sa hapag ng Salita ng Dios.

Tulad ng Akolito at iba pang tagapaglingkod sa simbahan, ang lector ay kinakailangang ding mayroong tapat at malinis na hangaring makaisa si Kristo sa Kanyang Salita bago siya maging ganap na maging instrumento ng pagpapahayag nito. Dapat niyang malaman at maunawaan ang mga wastong kilos at galaw sa banal na pagdiriwang. Kinakailangan ding magkaroon siya ng sapat na pundasyon sa mga bagay na nauukol sa kabanalan at espirituwalidad na bumubukal sa Banal na Salita ng Dios. Sa pangkahalatan, dapa niyang malaman ang mga alituntunin ng liturhiya ng Simbahan.

Paghahanda bago Magsimula ang Pagdiriwang ng Banal na Eukaritiya

Tulad din ng mga akolito at iba pang lingcod ay kinakailangang nasa tamang kondisyon at disposisyon bago magsimula ang pagdiriwang. Kailangang manalangin muna siya at makipagniig kay Kristo sa pamamagitan nito sa loob ng labinlima hanggang tatlumpong minuto. Pagkatapos nito, tingnan kung nasa tamang lugal ang mga kinakailangang mga aklat na ginagamit sa pagpapahayag ng Salita ng Diyos. Ihanda rin ang mikropono at tiyaking nasa maayos itong katatayuan. Ihanda rin ang Bibliyang gagamitin sa prrusisyon.

Pulso is
Email this author | All posts by Pulso