Si Reb. Alexander M. Llante ay mula sa Parokya ng Mahal na Birhen ng Lourdes, Malibago, Torrijos, Mariniduque. Siya ay anak nina G. Cecilio Macdon Llante at Gng. Cristita Olores Matimtim. Taong 2000 nang pumasok siya sa Mt. St. Aloysius College Seminary, Gumaca, Quezon at nagtapos doon ng kursong pilosopiya, taong 2005.

Si Reb. Christian San Juan ay mula sa Parokya ng Mahal na Puso ni Hesus, Poras, Boac, Marinduque. Siya ay anak nina G. Jose Quirona San Juan at Luzviminda Fabreag at Villaruel. Taong 2002 nang pumasok siya sa St. Francis de Sales Regional Seminary, Lipa City at nagtapos ng kursong pilosopiya, taong 2008.

Kapwa sila nag-aral ng Teolohiya sa St. Alphonsus Regional Seminary, Lucena City at nagtapos dito ng natatanging karangalan noong ika-24 ng Marso 2012. Itinalaga silang lektor noong ika-9 ng Disyembre 2009 at akolito noong ika-12 ng Setyembre 2010. Tinanggap sila sa hanay ng mga oordenan noong ika-13 ng Hunyo 2011. Si Reb. Christan ay maglilingkod bilang diyakono sa Parokya ng Inmaculada Concepcion, Boac, Marinduque samantalang si Reb. Alex naman ay maglilingkod sa Parokya ng Banal na Krus, Sta. Cruz, Marinduque. – PULSO News

Bunga ng pagsasanay na ito ay inaasahang mapapanatili ang kalinisan, kaayusan at kagandahan ng Altar ng Panginoon para sa makabuluhang pagdiriwang ng Banal na Misa; maihanda ang kagamitan sa Banal na Misa at iba pang kaugnay na pagdiriwang bilang katuparan ng misyon ng Mother Butler Guild.

Ang Induction ng pamunuan ng iba’t-ibang parokya at Installation ng lahat ng mga kasapi ng MBG ay ginanap noong ika-29 ng Abril, 2012 sa loob ng Banal na Misa na pinangunahan ng ating minamahal na Obispo, Lubhang Kgg. Reynaldo G. Evangelista, D.D. Dumalo ang MBG Team ng Diyosesis ng Antipolo sa pangunguna ni Sis. Edna G. Bolinao at panauhing pandangal si Ambassador Henrietta T de Villa, ang MBG National President.

-ni: Fe Malelang

When the bishop announced his intention of having his pastoral visit to the parishes starting February of 2012 (five years after his first visit in 2007), I immediately chose March 26-30, 2012 for our parish. I started then the necessary preparations – ranging from the reports to be given by the different pastoral committees in the parish, the canonical documents in the parish office, the financial status of the parish, even up to the ocular inspection of the physical structures and edifices in the whole parish compound. Inclusive of course in the visitation are the pressing issues confronting the parish itself here in St. Isidore Labrador Parish, Mogpog, Marinduque. Thus, only six areas were visited namely: Barangays Puting Buhangin and Bocboc where mining and environmental problems are the main concerns; Barangays Mampaitan and Danao where gold panning is prevalent among the residents; Barangays Ino and Capayang as the possible communities for the expansion of our BPK Program specifically in SItio Ulong, Capayang, Mogpog, Marinduque. Group consultations and bonding with the different religious organizations were held one after the other during breakfast and dinner. A friendly visit to the Municipal Government resulted to a good relationship between the church and the state and a clear cut understanding of each one’s role in the total development of the people. Colloquium with the priests was a relevant part of the whole pastoral visit.

At the outset of the Pastoral Visit, I had a very clear idea of what a Pastoral Visit is all about. The Bishop has to see, feel and experience the real and true situation of the parish. His main concern in Pastoral Visitations is to check and balance the spiritual growth of the faithful, and ensure that his priests grow with his people in their efforts to truly and effectively share in the threefold functions of Jesus Christ. To my mind, it will be a great opportunity of grace for all of us – priests and the rest of our parishioners. Full of confidence I say to them all, it would definitely be a learning experience, a chance of growing maturely in faith and in loving service to God and His people.

We, in St. Isidore Labrador Parish, Mogpog, Marinduque were the first one to be visited by His Excellency Reynaldo G. Evangelista, D.D. in his capacity as Bishop of Boac for his Pastoral Visitation for the year 2012. Maybe you would ask me: “How was the experience? What was it like? Was it a successful pastoral visitation? I tell you: it was not just a simple visit, but a new encounter, a new realization, a new challenge and inspiration!

Majority of our parishioners in Mogpog are quite with Bishop Rey. For so many times, he had been with us officiating in liturgical celebrations. Sometimes he came to us as an ordinary visitor or guest in our social gatherings. In the past years, most of our barangays had been reached by him to celebrate the Simbang Gabi, yet the recently concluded Pastoral Visit was felt to be a new encounter with the Bishop. Amidst the on and off rain showers, they welcomed the Bishop with all excitements and cheers, with two groups of brass bands and drums and lyres playing their welcome and festive notes; with the children and old alike lined-up in the streets, cheering and waving their flaglets on their hands; common folks, teachers and government employees with their cameras ready to capture that famous killing smile of the Bishop – the tickling of our clock momentarily stopped because somebody is coming to us, not just Bishop Rey but the person and our God whom he represents, now, visiting His chosen people. Indeed, it was a different kind of encounter!

The three of us priests go to the same barangays that the Bishop visited, on a regular basis, but with the Bishop coming to their place is different. We shared with them the same admonition that the bishop gave them regarding those specific issues confronting them, but the Bishop’s words and voice sounded differently. We also exchanged pleasantries with the same people, dined and laughed with them, but the Bishop’s presence bring them a different kind of joy and happiness. We tried to listen to their longings and effect concrete solutions to their problems, but with the Bishop in their midst hope is not too long to wait. I pretty understand because the Bishop possesses the fullness of the priesthood. Whatever is lacking in his priests, the bishop supplies. How hard is it to be a Bishop! Yet, how fortunate still, though lacking and limited, is the life of one who shares the Bishop’s burden. That is why perfect collaboration with the Bishop is a must among us priests. Humble obedience plays equal importance to bring about the best of our service to the people. Though goodness and kindness may run short in our relationship with the flock entrusted to us priests, we will continue to strive “to be perfect and blameless in His sight.” (Mt. 5:48; Col 4:12; 2 Peter 3:140) These new realizations will certainly guide our future actions.

Since June 12, 2008 when I reported to St. Isidore Labrador Parish as the new Parish Priest, I brought along with me all the pastoral initiatives that I know, all the noble intentions and dreams of serving my people to the best of my capacity, to teach and lead them to the right direction of Christian life, to bring back to the church those who were lost, to regain the confidence and trust of the people to the churchmen in general and in particular make friends with them – the People of God in this parish. Physical construction, repairs/renovations were also planned and successfully carried out. Together with my brother priests who were assigned with me in the past and at present, we tried to realize all these things in full collaboration with one another and with the parish lay workers. With the Bishop’s Pastoral Visitation, certain things must be changed and reconstructed; some actions must be mellowed down, other motivations and intentions must run into their own course of time – in God’s time. The Bishop’s fatherly concern and admonition to us priests and parishioners was so inspiring. His wisdom surpasses beyond our human experiences and his goodness and preference for the people was a challenge to be met. It will never be easy. With all certainty, there will be difficulties and trials that would come along the way. But I believe in the boundless love of God, who called us and sent us to this vineyard. With hope in our hearts, the whole parish of St. Isidore will continue our journey, “for the Lord is the strength of our lives.” (Ps 27.1)

Sa unang araw ng pagtitipon ay nagdiwang ng banal na misa ang Lubhang Kgg. Gabriel Reyes, Obispo ng diyosesis ng Antipolo. Malugod na tinanggap ni Reb. P. Socrates C. Mesiona, National Director ng Pontifical Mission Societies ang mga diyosesis mula sa iba’t-ibang parte ng Pilipinas. Nahati sa tatlo ang tema ng pagdiriwang na ito. Una, “Remembering Our History”, nagkaroon ng Grand Mission Festival Parade kung saan tampok ang iba’t-ibang diyosesis sa Pilipinas na pinakulay ng kani-kanilang local na pagdiriwang. Binalik-tanawan naman ang pagkakatatag ng Pontifical Mission Socities sa Pilipinas. Nagdaos ng banal na misa sa ikalawang araw ang Lubhang Kgg. Edwin dela Peña, Chairman ng CBCP Episcopal Commission on Mission. Nagkaroon din ng iba’t-ibang pagsasanay na nauukol sa PMS at sa buhay ni Beato Pedro Calungsod. Ikalawang tema, “Proclaiming Jesus’ Story”. Naging panauhing tagapagsalita ang Lubhang Kgg. Luis Antonio Tagle, Arsobispo ng Maynila. Ayon sa kanya, ang kwento ay dapat kapanipaniwala, kung saan matatamo lamang kung ang nagkukwento ay isinasabuhay si Hesukristo. Sa huling bahagi ng kanyang pagninilay ay nabanggit nya na “Jesus’ story is the best story told to humanity”. Ang huling tema, “Celebrating Our Faith” kung saan naging tagapagsalita si Bro. Bo Sanchez. Nagbahagi siya ng ilang mga karanasan bilang isang tagapagpahayag ng salita ng Diyos. Sa huling araw ng pagtitipon ay nagdiwang ng banal na misa ang Lubhang Kgg. Jose Palma, Presidente ng CBCP, kasama ang pito pang mga Obispo mula sa mga karatig na diyosesis.

Aktibong nakilahok ang diyosesis ng Boac sa pagdiriwang na ito sa pangunguna ng napakasipag na Direktor ng Misyon sa diyosesis na si Reb. P. Ian R. Retardo.

“Most Rev. John Balthazar Brungardt, DD in Boac, Marinduque Philippines”

From Visit of Bishop John, Bishop of Dodge City Kansas, posted by Diyosesis Ng Boac on 5/14/2012 (41 items)

Generated by Facebook Photo Fetcher

- Kat Manguera

Ang apoy ay may katangiang maglinis. Ang abo na nilalagay sa noo ng isang mananampalataya ay nilinis ng apoy. Di ba kung nais matiyak na malinis ang isang bagay ito’y ating ini-isterilize? Di ba kung nais natin ligtas ang ating kakainin o iinumin ito’y ating niluluto o pinakukuluan? Ang abo na nilalagay sa ating noo ay tiyak na malinis dahil dumaan sa apoy.

Malimit may mga bagay na ayaw nating isiping malinis, sapagkat hindi mukhang malinis at hindi kaakit-akit. Dahil dito, tinatanggihan o iniiwasan natin, bagaman ang totoo ay makabubuti sa atin. Tulad ng pagsasakripisyo, iniisip natin na hindi mabuti para sa atin, makasasakit sa atin, at magdadala ng kawalang kaalwanan. Ngunit ang totoo ang pagsasakripisyo ay makabubuti; pinalalakas tayo at nagbibigay sa atin ng mabubuting resulta. Halimbawa, ang isang inang nagsakripisyong dalhin sa sinapupunan ang kanyang sanggol sa loob ng siyam na buwan, ang hirap ng panganganak ay nakapagbigay ng isang bagong buhay; sa pagsasakripisyo ng isang ama sa paghahanap-buhay upang itaguyod ng maayos ang pamilya; sa pagsasakripisyo ng isang magaaral na kalimutan ang pagliwaliw at maipokus ang sarili sa pagaaral upang makapagtapos at makamtan ang pangarap.

Ang Miyerkoles ng Abo at ang buong panahon ng kwaresma ay tawag na magsakripisyo, hindi upang magpakasakit lamang kundi upang magkaroon ng mabubuting resulta sa ating buhay. Ginaganyak tayong mag-abstinensya na nangangahulugang tayo ay umiwas muna na kumain ng karne; nangangahulugan rin ito na ating iwasan ang anumang kinahihiligan ng ating laman o katawan. Anong kabutihan ang maidudulot nito? Nagbubunga ito ng pagkontrol sa sarili; na matuto tayong magkontrol sa mga labis nating kinahihiligan at kinahuhumalingan na nagdadala sa atin malimit sa pagkakasala. Sa pamamagitan ng ganitong gawain nasasanay tayo na madisiplina ang sarili upang tayo’y maging malakas laban sa kasalanan. Tayo rin ay ginganyak na magayuno. Nangangahulugan ito na tayo na may gulang 16 hanggang 60 ay kakain lamang ng isang full meal sa maghapon. Hindi saklaw nito ang may mga problema sa kalusugan. Ano naman ang kabutihang dulot nito sa atin? Ito ba’y nakapagpapababa ng timbang? Makapagtitipid ba para sa ating sarili? Hindi ito ang inaasahang resulta. Totoo makatitipid tayo hindi para sa ating sarili kundi para sa mga kapatid nating mga dukha na higit na nangangailangan. Dahil dito, nakasusunod tayo sa atas ng Panginon, tulugan ang mga nangangailangan. Sa pagaabstinensiya at pagaayuno nakatutulong tayo sa kapwa at nakatutulong rin ito sa ating sarili.

Abo at Sakrispisyo – mga bagay na hindi natin kinawiwilihan ngunit sa totoo – mga bagay na malinis at may benepisyo. Sa panahon ng Kwaresma na sinisimulan sa Miyerkoles ng Abo, huwag nawa tayong malinlang ng ating mga pandama – kung paano natin titingnan ang mabubuti at nakakaakit. Huwag lang basta ang naisin natin ay iyong mabuti sa ating paningin at pandama, kundi iyong mabuti at makabubuti sa ating kaluluwa, dahil ang mga iyon ay pangmagkailanman. Matuklasan nawa natin ang halaga ng sakripisyo sa ating buhay.

Ang RETABLO ay salitang kastila na ang ibig sabihin ay “kalipunan o koleksyon ng mga larawan na nagpapahayag ng isang kasaysayan o pangyayari. Ito ay isang gawang arkitektural (architectural work) na nagsisilbing palamuti o dekorasyon ng altar.” Ang ikalawang kahulugan ang higit na akma para sa mga retablo sa simbahan ng Boac at Sta. Cruz. Sila ay nagsisilbing magandang palamuti o dekorasyon sa altar kung saan ginaganap ng pari ang banal na misa noon bago pa dumating ang pagbabagong liturhikal ng Ikalawang Konsilyo Vaticano. Ginawa ito noong panahon ng mga kastila daang taon na ang nakalilipas. Masasalamin sa mga retablong ito ang kulturang Europeo-Español. Sa pamamagitan ng mga retablong ito, halos mahuhulaan na natin ang hitsura o larawan ng loob ng mga simbahang kastila sa España, Mexico, at iba pang lugal na narating ng mga misyonerong kastila noong ika-labinlima at ika-labing-anim na siglo.

Dahil sa halaga at kayamanang historikal ng mga retablo, hinihiling ng Inang Simbahan sa Roma sa pamamagitan ng sangay nito na nangangalaga sa cultural heritage of the Church na ingatan, pagyamanin at mahalin ang mga bagay na katulad nito. Napakahalaga ang tungkuling ginagampanan ng Obispo sa pangangalaga ng mga simbahan at nilalaman nito. Kaisa niya sa gawaing ito ang mga pari ng Diyosesis na kanyang nasasakupan, lalo’t-higit yaong mga pastol o kura-paroko ng mga antigong simbahan. Ang pagsasawalang-kibo, kundi man tahasang pagpapabaya, ng mga Obispo at mga pari ang magbibigay daan upang tuluyan nang masira ang mga itinuturing na kayamanan ng Simbahan.

Upang mapangalagaan ang mga retablo, tandaan ang mga sumusunod. Una, panatilihin ang kalinisan at kaayusan nito sa pamamagitan ng regular na inspeksyon. Ikalawa, huwag pakuan, lagyan ng thumbtacks, glue, at mga katulad nito ang retablo. Ikatlo, huwag magtirik ng kandila sa alinmang bahagi nito o sa lugal na malapit dito. Kung kinakailangan naman ang repair o restoration ng mga retablo, ugaliing komunsulta muna sa mga eksperto sa church architecture at religious arts. Huwag kikibuin ang anumang bahagi o design nito nang walang pahintulot ng Obispo. Huwag kukuha ng ordinaryong pintor na walang expertise o sapat na kaalaman sa ganitong mga gawain. Tandaang mabuti, ang pagsasa-ayos ng mga antik na retablo ay hindi ayon sa gusto o taste ng parish priest o ng sinumang pari, o ng sinumang layko o donor, kundi ayon sa original composition at design nito. Alalahanin lagi, ang isang bagay na itinuturing na kayamanan ay iniingatan. Baka naman hindi pa natin nakikita na ang mga retablong ito ay tunay na kayamanan ng Simbahan at ng buong sambayanan?

Ngunit ano ba talaga ang tunay na diwa at kahalagahan ng tradisyong ito sa buhay at pananampalataya nating mga Pilipino?

Kapag sinabi nating PASYON ang kaagad na sumasagi sa ating isip ay ang isang makalumang awit na may tiempong mabagal at malumanay. Ito ay nasusulat sa quintillos – isang taludtod na nahahati sa limang linya: tatlong linya ay nagsisilbing tema at ang dalawa pang linya ay ang refrain. Ang bawat linya ay isinasagawa sa walong pantig na magkakatugma. Ang unang mang-aawit ng pasyon ay kinakanta ang unang tatlong linya, at ang ikalawang mang-aawit ay kinakanta ang natitirang dalawang linya. Upang mabigyan ng tanda ang dulo ng ikatlong linya, kinakailangang patagalin ng mang-aawit ang huling nota bilang pahiwatig sa ikalawang mang-aawit na siya ay sundan at tapusin ang buong taludtod. Ang parehong pamamaraan ay sinusunod hanggang sa matapos ang lahat ng mga taludtod ng pasyon.

Ang salitang PASYON ay mula sa pandiwa ng sinaunang Wikang Griego na ????? (paskho) na ang ibig sabihin ay “paghihirap” na tumutukoy sa marubdob na damdamin, o makabagbag-damdaming saloobin. Ayon sa kasaysayan ito ay isinulat at kinatha ni Padre Gaspar Aquilino de Belen, isang pari mula sa Rosario, Batangas. Ang aklat na ito ay tinawag na “Ang Mahal na Pasión ni Jesu Christong Panginoon Natin”. Ito ay inilimbag sa Maynila noong taong 1704 ayon sa kapahintulutan ni Padre Antonio del Pueblo. Ang tanging layunin nito ay maging isang KATESISMO para sa mga Pilipino na mahilig tumula upang higit nilang maunawaan ang nilalaman ng Mabuting Balita. Nakilala at tinawag itong PASYON sapagkat ang binibigyang diin sa aklat na ito ay ang Pasyon ng ating Panginoong Hesukristo na sinusundan ng “ARAL”.

Ang Pasyon ay tumutukoy sa malalim na pagninilay sa Pagpapakasakit ni Kristo. La Oracion en el Huerto – Panalangin sa Halamanan; La Vera-Cruz – Pagkabayubay sa Krus; El Santo Entierro – Banal na Paglilibing. Upang higit na tumimo sa puso at damdamin ng ating mga ninuno, nilapatan ito ng musika ayon sa diwa ng pagsasakripisyo at pagpepenitensiya. Ang musikang inilapat dito ay ayon sa mayamang tradisyon ng musika sa Europa (Gregorian Chant) na inihuhudyat sa tunog ng kampana. Madali itong natutunan at tinanggap ng ating mga ninuno sapagkat ang tono nito ay pamilyar sa kanilang ayon sa traditional chanting ng mga Asyano. Ipinahihiwatig nito na ang inilapat na tono sa pasyon ni Kristo ay banal na musika at higit sa tono ng mga awiting sekular. Ito ay bukod-tangi at kakaiba sa mga awiting tulad ng harana, kundiman, balitaw, o kantahing bayan. Sa ganitong diwa, tuwing sumasapit ang Panahon ng Kuwaresma, itinatago muna nila ang kanilang mga instrumento o tinatanggalan ng kwerdas ang kanilang mga gitara, upang bigyang pag-galang ang pag-awit ng Pasyon. Ito ang dahilan kung bakit ang pasyon ay inaawit na walang kasaliw na instrumento o acapella. Ngunit dahil sa patuloy na pag-unlad at impluwensya ng kanluraning musika, may ilan sa atin ang nagnanais na isunod sa moderno at makabagong musika ang tradisyunal na tono nito. Inaawit ito ayon sa tono ng My Heart Will Go On, Broken Vow at marami pang mga sumikat na kanta. May ilan naman sa ating mga kabataan ngayon na tila nababaduyan o ginagawang katatawanan ang banal na tono ng pasyon. Sa ganitong dahilan, tila nakakalimutan at naisasantabi na natin ang tunay na kahalagan at kayamanan nito na may malaking kinalaman sa ating buhay at pananampalataya.

Ngayong Panahon ng Kuwaresma at mga Mahal na Araw, maganda na pagnilayan natin na ang Pasyon ay hindi lamang isang simpleng awit na nakakulong sa lumang tradisyon na tila naiiwan na ng moderno at makabagong musika. Sa halip, higit pa natin itong pa-alingawngawin sa ating mga Simbahan at sa ating mga Tahanan. Kung mayroon tayong “fasting sa pagkain”, ngayong panahon ng kuwaresma, matutunan din nawa nating mag fasting sa mga sekular na awitin. Maglaan tayo ng panahon para sa pagninilay at pag-awit sa pasyon ni Hesukristo. Huwag sana nating ibaon sa limot ang tradisyong ito sapagkat ito ay isang kayamanan na dapat lamang nating ipamana sa makabago at modernong henerasyon.